ხარაგაული და ხარაგაულელები

შენ... (გივი კურტანიძე)

arqiteqtor — Wed, 01 Dec 2010 20:45:07 GMT

შენ...

შემოდგომის თბილი საღამოა,მზე უკვე ჩასვლას აპირებს, წამოწოლილა ცამრგვალზე და ყურადღებით აკვირდება ვარდისფერი სხივებით განათებულ არემარეს, თითქოს უკანასკნელ სხივთა ნაკადს აგზავნის გამოსამშვიდობებლად.

შენ შენი ხის სახლის ხის აივანზე ზიხარ და ჩამავალი მზის სხვივებს შესცქერი, მზემაც შეგამჩნია და მანაც მოგაპყრო თავისი თვალისმომჭრელი მზერა. მოეწონე, ისე მოეწონე, სულ დაავიწყდა რომ უნდა ჩასულიყო. შენ თვალი არ მოგიცილებია მისი სიკაშკაშისთვის, თუმცა გრძნობდი თუ როგორ გწვავდე მისი დიდებული სახე.

... წესით უკვე შებინდებული უნდა იყოს, მაგრამ მზე ადგილიდანაც არ დაძრულა, არადა სადაცაა მთვარე ამოგორდება და ხო ვიცი მაგისი მკვახე ხასიათის ამბავი:

–ღამით მაინც დამითმეთ ჩემი ადგილი და მაცადეთ ჩემს ნებაზე ცხოვრებაო – დაიჩივლებს გაგულისებით.

შენ კი ისევ შესცქერი მზეს და ვეღარც ამჩნევ რომ უკვე უნდა დაღამებულიყო. მზემაც მგონი საბოლოოდ გადაიფიქრა ჩასვლა, წამოწოლილა ცისფერ ტახტრევანზე და ტკბება შენი მზერით.

...აი მთვარეც გამოჩნდა. (ახლა კი ვნახავ იმ ურცხვი მზის სეირს – გ.კ.) მოვიდა ღიღინ ღიღინით, მაგრამ მზის დანახვამ ხასიათი წაუხდინა, გაკვირვებისა და სიბრაზისაგან თვალები გაუფართოვდა და ნაოჭებიც შეეჭმუხნა.შემდეგ ხმის ამოუღებლად, წარბშკრულმა შეხედა დღის მნათობს, მის გაშტერებულ მზერას თვალი გააყოლა და შენ დაგინახა.

...წესით უკვე კარგად დაღამებული უნდა იყოს და უღრუბლო ციდან მხოლოდ მთვარის ცივი შუქი უნდა ანათებდეს, მხოლოდ ის უნდა იყოს ბატონ–პატრონი ცაზე უახლოეს განთიადამდე, თუმცა შენს შემხედვარეს ეს ყველაფერი საერთოდ გადაავიწყდა, სიბრაზემაც ერთბაშად გადაუარა, მზის დანახვისგან გაფართოებული და ბრაზით აღსავსე თვალები ერთბაშად დაუმშვიდდა და შენზე ცქერა განაგრძო

...შენ ისევ შენი ხის სახლის ხის აივანზე ზიხარ და მორიდებით უცქერ მზისა და მთვარის სახეებზე მოთამაშე ღიმილს და შენი ნახვისგან მინიჭებულ სიამოვნებას.

მე უკვე კარგა ხანია შენი ხის სახლის ხის აივნის მოპირდაპირედ, გორაზე ვზივარ და შენ გიცქერ. ასე გრძელდება უკვე ორი თვეა, როგორც წინად, ახლაც მორიდებით გიყურებ და ირგვლივ ვერაფერს ვამჩნევ. ცხადია ვერც ცაზე უდროო დრომდე შემორჩენილ მზე და მკრთალად მოცქირალე მთვარე დავინახე. მხოლოდ შენ გიყურებ და ვცდილობ შენი მზერა დავიჭირო. მაგრამ შენ მხოლოდ მათ შესცქერი.

უცბათ რაღაცამ გამომაფხიზლა, არემარეს თვალი შეავავლე,მერე ცას შემხედე და მოულოდნელად ჩემს წინ ულამაზესი სანახაობა გადაიშალა. დავინახე ცის ორი მნათობი გვერდიგვერდ გაჩერებულიყო და მათ მიერ მოფენილი შუქი ლამაზი ფერებით აელვარებდა მიდამოს. ხოლო შენს ნატიფ სახეზე მორიდებით ეცემოდნენ და ულამაზეს შუქჩრდილს უქმნიდნენ მოხდენილად მოყვანილ ნაკვთებს.

-ნეტა რა ხდება? – გამიელვა უეცრად, –რა უნდათ? ვის შესცქერიან გარინდულნი? ნუთუ ისინი შენ გიყურებენ?! ნუთუ ჩემს კონკურენტებად იქცნენ შენდამი სიყვარულში?!

–ალბათ იმათმაც შემამჩნიეს, ალბათ ახლა ისინიც ამასვე ფიქრობენ ჩემზე.

ამ ფიქრებისგან აფორიაქებული ისევ შენსკენ ვიხედები, ვხედავ თუ როგორ დგები და სახლში შედიხარ.... რატომ წახვედი? მოგეცადა კიდევ ცოტა ხანს, ნუთუ შენც მიხვდი ყველაფერს და წახვედი? ...

....უეცრად ღამის სუსხმა გამაღვიძა, შემკრთალი წამოვჯექი, დაღამებულა, ყველაფერი თავის ადგილზე დამდგარა, ცაზე მთვარე გაბატონებულა და ახლა რიხიანი ღიღინის ნაცვლად უჩუმრად მხიარულობს, თითქოს ჩემი ხმაურით არავინ გავაღვიძოო. მისი შუქი ვერცხლისფრად ანათებს შენი ხის სახლის ხის აივანს, სარკმელში სინათლე ქრება, მე კი ვზივარ და ვფიქრობ:

–ნუთუ ესენიღა მაკლდნენ კონკურენტებად?!

გივი კურტანიძე

ლიტერატურული კონკურსი „ოდეონი 2" 29.06.2007 წელი

* * *

nutu — Fri, 18 Jun 2010 23:08:09 GMT

ჩვენ მივტირივართ უსამართლობას,
არარაობას,განა რაობას?
წარსული ფიქრის წასულ ნაკვალევს,
გულს დარდი სტკივა და სულს აწვალებს.

ვიღაცა მიდის, ვიღაცა მოდის,
ვიღაც გზაშია, მგონი დაეცა .
მოხუც ქალბატონს ამძიმებს ტვირთი
დახმარებას სთხოვს ვიღაც გარეწარს....
ლურჯა ცხენები სად წაიყვანეს?
გაფრინდნენ?არა მხედარს ელიან
ვინც ჩვენ შოკოლადს უფასოდ გვაძლევს
გაიგე?-თურმე ჩვენი მტერია !
ხელი ჩამკიდე, მაღლა ავიდეთ.
გაჩვენო ის,რაც სინამდვილეა.
მერე შემინდე...მიზეზი ამის
ალბათ უბრალოდ სიყმაწვილეა.

written by GoGliKa

ტიტა (მარი ხარატიშვილი)

misisarqiteqtor — Mon, 14 Jun 2010 20:05:06 GMT

ტიტებს აუვსიათ ქალაქი

წითელი ფერია ყველგან,

განა გლოვაა რაღაცის–

ღიმილი დაჰფენია ყველას!!!

ხომ გაბრწყინდება? (მარი ხარატიშვილი)

misisarqiteqtor — Fri, 23 Apr 2010 19:06:52 GMT

ჩემი ქვეყნის მთები

დიადი და მხნე!

მარად მწვანე ველი

ყველა ბრძოლის მძლე!

საქართველო, ძველთა ძველი

ლამაზი და მშვენიერი,

საუცხოო ჩვენი მხარე

ხალხიც ცხოვრობს წესიერი:

იმერლები – ჭკვიანები..

რაჭველები ცოტა ნელნი..

კახელები მშრომელები..

მეგრელები ბევრზე ბევრნი..

აფხაზები დღეგრძელები..

ქართლელები ბევრის მთმენნი..

გურულები კვიმატები..

და სვანები ვაჟკაცები..

მთიულები მებრძოლები..

ლეჩხუმლები სავსე ჭერით..

აჭარლები ზღვით და გემით..

ხევსურები გუდის ყველით

აი, ჩემი საქართველო!

მსოფლიოში ერთადერთი!

გაბრწყინებულს მალე ვნახავთ

ამაში ხომ მეთანხმებით?

მალე შეცვლის ბნელსაც თეთრი

გადმოგვხედავს კვლავაც ღმერთი!

და ამისთვის ერთად ვდგებით

აბა მარტო მე რას შევცვლი?!

ასე ბევრნი, ასე მთმენნი

შვილები ვართ ჩვენი ქვეყნის!!

გაბრწყინდება საქართველო!!

მომსწრენი კი ჩვენ გავხდებით.

დახმარებას ისევ ღმერთს ვთხოვთ–

დაგვილოცე ჩვენი ერი!!!!

ირინე ჩხეიძეს სპექტაკლისათვის "და დროც გაჩერდება" (ზეინაბ ბუაჩიძე''

arqiteqtor — Sat, 03 Apr 2010 09:50:14 GMT

მხატვრის ფუნჯი

დროს შეაჩერებს,

თვალების სევდა

ჩარჩოში მოექცევა.

ჩარჩო სარკმელია

სულის სარკმელი,

სული იქიდან

ცაში აფრინდება.

ციური სივრცის

ლაბირინთებში

ეს აღმაფრენა

ღრუბლებს გასცდება.

დაჰბერავს ქარი,

მარტოსული ფოთოლივით

მონავარდე,

დაჰბერავს ქარი

და მოცეკვავე

უცხო ქალი

გააასმაგებს მხატვრის

სევდას უმშვენიერესს.

ირმის სიდინჯე

ჟირაფის სევდა

და ლომის რისხვა

ისე საოცრად დაიხატება,

რომ გამოიწვევს

დროის დუელში

დიდი მხატვარი

ანაზდეულად.

დაქანცული

და გამარჯვებული

კიბისქვეშეთში ჩაიკეცება

სული ეული.

მხატვრის თვალებში

სიხარული გაირინდება

მოწყდება წამი და

უეცრად დროც გაჩერდება...

26.03.2010

*** – (კობა მჟავანაძე)

arqiteqtor — Mon, 29 Mar 2010 16:42:22 GMT

***

მითი და ლეგენდა უთხრობიათ

ჩვენამდე მოაღწია ზღაპრად,

ამ ციხეს ამაყად გადმომზირალს

უთუოდ ახსენებთ ალბათ.

მტარვალი ვერაგობით შემოსულა,

ციხეს დასცემია ზარი;

ცრემლი დაუღვრიათ აქ ქართველ დიაცებს

ციხეს გასჩენია ბზარი.

ეს ყაყაჩოების ბაღი არ გეგონოთ,

სისხლია წინაპრების ჩვენის,

იქ ქვაბი სახატე უშენიათ,

აქეთ გუმბათები შვენის.

აქ თამარ დედოფალს ულოცია

ცრემლი დასდენია თვალზე,

აქ ჩვენს წინაპრებსაც უბრძოლიათ,

სისხლი უზღევიათ ურჯულო მტარვალზე.

ეს მითი ლეგენდად უთხრობიათ

ჩვენამდე მოაღწია ზღაპრად,

ამ ციხეს ამაყად გადმომზირალს,

უთუოდ ახსენებთ ალბათ.

საქართველო – (კობა მჟავანაძე)

arqiteqtor — Mon, 29 Mar 2010 16:34:11 GMT

ჰოი, საქართველო გატანჯულო,

ღირსებით შეწირულო,უღირსთ განწირულო,

და მაინც უფლისგან დალოცვილო.

ჰოი, ქართლის დედა, მტერი სულ თან გდევდა,

უღურსთ ამეფებდა,კეთილს კი არბევდა,

მაგრამ ურჯულონი,ვერარას გაკლებდა.

ჰოი, ქეთევანო რჯულის შემნახველო,

წამებით გატანჯულო და სულით ნათელო,

აღმაშენებელო ლოცვად სულნათელო.

ჰოი თამარ ქალო,პატარა სანთელო

ლოცვად დანთებულო სპეტაკო კანდელო.

მხოლოდ ერთს გევედრებით

ლოცვად დაგვიფაროთ მთელი საქართველო.

ლექსების კრებულიდან ''შესაწირი'' – ავტორი სპარტაკ ლაცაბიძე

arqiteqtor — Mon, 29 Mar 2010 16:25:20 GMT

***

ოდა მოსახლეობა

გადამდგარი ხეობა

ქორწინების დღეობა

ჯერ ნელია ღრეობა

მოშიშხინე მაყალი _

მოსუფრეთა თაყვანი,

ქალი თვალებმაყვალი

ცხენით გადმონაყვანი.

ლხინის აყალმაყალი _

ყანწებს ისვრის მაყარი,

მოჩანს ვნების ხანძარი,

მოლოდინით ნაძალი

ქეიფს განდგომილია

ღამე და პატარძალი.

***

სასაფლაოთა დავსცქერი ქვესკნელს

ახალგაზრდობას აწევს ლოდები

ხო მაინც მოვალთ სიკვდილო შენსკენ

შენ მაინც ნუღარ გვიახლოვდები.

***

არც რა დაშავდა მაშინდელი თურმე ამითი,

როდესაც პაპას ვკიტხე ხავსით რად ჩანს კრამიტი,

თურმე სადარდი,საჯავრელი სხვაა პირიქით

როდესაც ხავსი გაგრძელდება ჭიშკრის ბილიკით.

წიგნის გაყიდვიდან შემოსული თანხა გადაირიცხება

ხარაგაულის საკათედრო ტაძრის მშენებლობის ფონდში.

ლომი – (სპარტაკ ლაცაბიძე)

arqiteqtor — Mon, 29 Mar 2010 16:24:04 GMT

კლანჭებით და ღმუილით დააქვს ხმალი და ფარი

არ სჭირდება სოროთა შიშის თავშესაფარი,

დააბრძანებს სილაღეს ბედია ძალმომრეობა,

მაგრამ,აკოჭლებამდე მეფობს ლომის ფაფარი.

ხარაგაულს (გურამ სახვაძე)

arqiteqtor — Mon, 15 Mar 2010 19:52:35 GMT

ქვეყნად ბევრია დაბაც, ქალაქიც

შენზე დიდები ათჯერ, ათასჯერ,

მაგრამ მე შენი ოდა–სახლები

სულ მირჩევნია ყველა ცათამბრჯენს.

მე მხოლოდ აქ ვგრძნობ თავს ბედნიერად,

მე შენს ხრიოკებს ვერ შეველევი,

მე ჩემებური სიყვარული მაქვს,

და სხვას იქნება ვერც შევედრები,

მაგრამ ნუ მიწყენ უბრალო მოკვდავს,

თუ ისე ვერ ვთქვი რისი ღირსიც ხარ,

მთავარი არის შვილი ვარ შენი,

და გულში მუდამ ხატად მიზიხარ.

მე შენი ძე ვარ,მწყემსი ვარ შენი,

შენი ჭირის და ლხინის მოწილე,

ჩემთვის სამშობლო იწყება შენით

და მინდა ბევრი მყავდეს მოცილე.

მე ერთი ქვა ვარ შენი მდინარის

ჩხერიმელა რომ ქვია სახელად,

წყალს ნუ გამატან,გამომიყენე

შენი კედლების ასამაღლებლად.

მე მტევანი ვარ შენი ვაზისა

სიმინდის ყანის ერთი მარცვალი,

შენი ფესვიდან აღმოვცენდი და

შენს მიწაში ვარ დასამარხავი.

ნაპერწკალი ვარ მე პაწაწინა,

როცა დაგჭირდეს ცეცხლად მაქციე,

ოღონდ იმ ცეცხლით მოიგერიე

და მტერი შენი უკუაქციე.

ქვეყნად ბევრია დაბაც, ქალაქიც

შენზე დიდები ათჯერ, ათასჯერ,

მაგრამ მე შენი ოდა–სახლები

სულ მირჩევნია ყველა ცათამბრჯენს.

გურამ სახვაძე